Het ontstaan van het veilingwezen in de 17de eeuw
De 17de eeuw, of zogenaamde Gouden Eeuw, bracht veel welvaart in de Nederlanden. De Tachtigjarige Oorlog kwam tot een einde en de steden gelegen in de Lage Landen groeiden aan een razendsnel tempo. Middelburg, Den Haag en Amsterdam profiteerden ook van de steeds toenemende handel over zee. Ook de rol van de VOC, een handelscampagnie die haast een monopolie had op overzeese handel, kan niet onderschat worden. In de handelsmetropolen ontstaat een bloeiende industrie, scheepsbouw en kunstproductie. 17de-eeuwse kunstschilders vestigden zich al snel in dit voedende klimaat waardoor het aanbod aan kunstvoorwerpen en -schilderijen enorm toenam. Het is in deze context dat ook het veilingwezen ontstaat. Voorheen was iedere vorm van openbare kunsthandel onderhevig aan een strikte regelgeving; het was enkel bestemd voor de leden van een Sint-Lucasgilde. Professionele kunstveilingen zijn ontstaan uit de algemene boedelveilingen. De notie van het kunstenaarschap werd als gevolg hiervan verder uitgebreid naar die van het ondernemerschap.
De veilingboeken van de Amsterdamse Weeskamer bevatten een schat aan informatie en geven een beeld van het koopgedrag van kunsthandelaren en -liefhebbers. Hierin duikt de albekende naam van Rembrandt regelmatig op. Als verwoed kunstverzamelaar kocht hij verschillende prenten op en verkocht die dan weer in andere veilingen. Ook waren diverse 17de-eeuwse schilderijen uit zijn atelier bestemd voor het veilingwezen.
