Restauratie en conservatie van oude meesters
Onder de term ‘restauratie’ verstaan we op heden de kunstpraktijk die artefacten met een grote cultuurhistorische waarde tracht te herstellen. Ze worden door opgeleide restaurateurs terug in een conditie gebracht dat de oorspronkelijke kunstzinnige waarde zoveel mogelijk behoudt. Het begrip ‘conservatie’ wordt dan weer als overkoepelende term gebruikt voor alle kunstpraktijken die met een zo optimaal mogelijk behoud en bewaring van artefacten te maken hebben. Hoewel hierover verschillende opvattingen bestaan in tijd en ruimte, kunnen we momenteel toch spreken van een eenduidig paradigma hieromtrent. In België kende de conservatie- en restauratiepraktijk eerder een moeilijke opgang. Het is vooral rond de restauratie van oude meesters dat ons beleid hoge toppen scheert. Voor 17de eeuwse schilderijen was de restauratie van twee pendantportretten van Frans Hals in het Mauritsmuseum ook een hoogtepunt.
Onder andere verkleurde retouches en het vergeeld vernis werden verwijderd. Belangrijk is hierbij het voorgaand materiaaltechnisch onderzoek en het principe van de onomkeerbaarheid van de ingrepen. Deze hedendaagse conservatietheorie verschilt dan ook van de Angelsaksische methode van ‘total cleaning’.
