Jan Verkolje, geboren in Amsterdam en overleden te Delft, is een 17de-eeuwse oude meester vooral gekend voor het schilderen, tekenen en graveren van genrestukken en portretten van de gegoede klasse.
Het verhaal gaat dat wanneer Jan Verkolje op jonge leeftijd, wegens een ongeluk tijdens het spelen, aan zijn bed gebonden was hij zichzelf leerde schilderen en wordt vervolgens in enkele geschriften als een ‘natuurtalent’ of ‘wonderkind’ omschreven. Jan Verkolje kopieerde initieel van prints, die ontstaan dankzij de ontwikkeling van 17de-eeuwse gravures. In 1673 wordt de 23-jarige oude meester Jan Verkolje lid van de Sint-Lucasgilde te Delft, waar op dat moment ook portretschilder Cornelis de Man actief is. Twee van zijn zonen, Nikolaas Verkolje en Jan Verkolje II, werden door hun vader opgeleid tot schilders. Vooral Nikolaas Verkolje is nog gekend tot op vandaag. Zijn stijl is eerder klassiek. Alhoewel er veel aandacht is voor stofwerking en detail in de weergegeven figuren, blijven zijn 17de-eeuwse schilderijen vaak redelijk afstandelijk en verstild, zonder veel beweging.
