Het maken van verven

Lang voor de uitvinding van de verftube waren antieke kunstschilders genoodzaakt om hun verven zelf te maken. Dat deed men aan de hand van pigmenten, die tot fijn poeder gemalen werden en vervolgens gemengd met een bindmiddel zoals olie, ei of water. Zulke kleurstoffen kunnen organisch zijn en dus afkomstig van dieren of planten zoals sepia, indigo of karmijn. Anorganische pigmenten zoals cadmiumgeel, loodwit of kobaltblauw worden gewonnen uit of vervaardigd aan de hand van mineralen. Het maken van de verven vergde behoorlijk wat kennis: niet elk pigment reageert immers op dezelfde manier en aan de hand van allerlei toevoegingen kon de verf dekkend of juist transparant, mat of glanzend gemaakt worden.

Bovendien moesten de verven bijna dagelijks opnieuw bereid worden, omdat het mengsel uiteraard snel opdroogt wanneer het aan de lucht wordt blootgesteld. In grote ateliers zoals dat van Pieter Paul Rubens kon het maken van de verven uitbesteed worden aan leerlingen of assistenten; andere, meer op zichzelf werkende oude meesters zoals Johannes Vermeer, spendeerden allicht behoorlijk wat tijd aan het mengen van hun eigen verven.