Max Silbert, of Maximilien Silberstein, wordt zowel een Russische als een Franse kunstenaar genoemd. Hij zag het levenslicht op 29 november 1871 te Odessa in Oekraïne. Desondanks was hij merendeels van zijn leven werkzaam in Parijs, maar ook in andere steden zoals Gent en Zoutelande.
In Parijs was hij werkelijk bijna heel zijn leven werkzaam, vervolgens in Nederland vanaf 1903 tot 1908 in onder andere Zoutelande. Verder verbleef hij in Gent omtrent 1913. Jean-Léon Gérôme was een Franse schilder en beeldhouwer die kunstwerken maakte in de neoclassicistische en romantische stijl en was vooral bekend om zijn oriëntalistische of historische stijl, hij was eveneens de leermeester van Max Silbert. Albert Maignan, een Franse historieschilder was evenzeer de leraar van Max Silbert. De kunststijl waarbinnen Max Silbert zich vooral op zal baseren is de genreschilderkunst, waarvan de meest bekende: vrouwen die aan de tafel zitten, een klas met kindjes, een moeder met kinderen, figuren met dieren of kantwerksters. Daarenboven vervaardigde de kunstenaar af en toe landschapsschilderijen. 1907 was het jaar waarin Max Silbert voor de eerste keer zijn schilderijen tentoonstelde op het Salon des Artistes Français en niettemin werd hij zo geprezen voor zijn werk dat hij later zelfs een zilveren medaille won. Aan de Franse noordwestkust reisde Silbert vaak om mensen en landschappen te schilderen. Het repertoire van Max Silbert is geliefd bij vele connaisseurs tot op heden. De schilderijen werden gecreëerd met olieverf op doek en tonen merendeels wat meer bruinere tinten. Opvallend zijn de meisjes en vrouwen met telkens een wit doek op hun hoofd en vooral bruine kledij. Er wordt herhaaldelijk gebruik gemaakt van een venster waarin het licht doorschijnt in de scenes.
