Paulus Potter
Paulus Potter (1625, Enkhuizen - 1654) is als 17de-eeuws schilder vooral gekend voor zijn weergaves van vee vanuit een laag perspectief. De 17de-eeuwse schilderijen van Potter zijn belangrijk in de verdere ontwikkeling van de weergave van het landschap in de Noordelijk Nederlandse schilderkunst.
Zijn stijl is zeer scherp, met grote aandacht voor detail. Er is sprake van eerder ‘grauwe’ kleuren, maar ook van menselijke trekken in de gezichten van de dieren (dit wordt ook wel ‘antropomorfisme’ genoemd). We kunnen bijna aflezen hoe de dieren, die overigens duidelijk de protagonist zijn in het antieke schilderij, zich voelen. De voorgrond en achtergrond staan in sterk contrast met elkaar qua scherpte en uitwerking van details. Het bekendste schilderij van Paulus Potter, de stier, bevindt zich momenteel in het Mauritshuis in Den Haag.
Zijn antieke schilderijen waren geen product van schildersessies ‘en plein air’ (buiten), zoals de impressionisten later zullen doen. Wel zal hij schetsen en tekeningen van dieren en landschappen maken, om die compositie dan op een ander moment in zijn atelier samen te stellen.
Net zoals vele Oude Meesters, sloot hij zich aan bij een Sint-Lucasgilde. Hij voegde zich bij de Sint-Lucasgilde in Delft, maar ging in 1649 naar diezelfde gilde in Den Haag, waar ook Jan van Goyen actief was. In zijn tijd had Potter al hoog aanzien. Dit in tegenstelling tot nu, waar hij eerder buiten de canon lijkt gevallen te zijn.
