Jan Sluijters was een laat-19de-eeuwse kunstschilder, tekenaar en lithograaf van de Nederlandse School.
Jan Sluijters, ook wel Johannes Carolus Bernardus Sluijters, werd geboren in het Nederlandse ’s-Hertogenbosch, waar hij zijn schildersopleiding aanving bij de lokale Koninklijke School voor Nuttige en Beeldende Kunsten. Na enkele jaren geschoold te worden aan de Amsterdamse Rijksnormaalschool voor Teekenonderwijzers vervoegde Sluijters de Rijksakademie van beeldende kunsten te Amsterdam. Aan deze academie ontmoette Sluijters Nederlands kunstschilder Leo Gestel, met wie hij een langdurige vriendschap zou onderhouden. Omstreeks 1904 behaalde Jan Sluijters de Prix de Rome, een prominente Nederlandse kunstprijs. Na enige tijd in Spanje en Italië te spenderen, kwam de kunstschilder in 1906 aan in Parijs, waar hij de stijl van het fauvisme zou ontdekken. De vroege schilderijen van Jan Sluijters tonen een soort symbolisme, maar na dit bezoek aan Parijs sloot hij zich aan bij deze fauvistische schilderstijl. Doorheen zijn carrière evolueerden zijn 20ste-eeuwse schilderijen zich richting het futurisme en kubisme met invloeden van Piet Mondriaan en Kees van Dongen. Hiernaast wordt Sluijters gezien als een van de voortrekkers van het Nederlandse Luminisme en het Nederlandse modernisme. Omstreeks 1917 sloot Sluijters zich aan bij de Pulchri Studio, een kunstenaarsgroepering met prominente leden als Johan Hendrik Weissenbruch, Willem Roelofs en Johannes Bosboom. Kunstschilder Jan Sluijters overleed op 75-jarige leeftijd te Amsterdam.
